Mijn eerste week als Host: Hoe een wildvreemde een vriendin voor het leven werd

Toen ik me inschreef als host bij LocalNest, had ik geen idee wat me te wachten stond. Ik woon al twintig jaar in hetzelfde huis in Paramaribo, en eerlijk gezegd vroeg ik me af of ik wel het type was om mijn huis met een vreemde te delen.

De eerste avond

Ines heet ze. Een docente uit Lissabon die altijd al eens naar Suriname wilde. Ze stond in de deuropening met een koffer en een verlegen glimlach. Ik wees haar de logeerkamer, zette water op voor koffie, en we begonnen te praten.

Binnen een uur zaten we aan de keukentafel alsof we elkaar al jaren kenden. Ze vertelde over haar studenten, ik over mijn kleinkinderen. Het voelde niet als 'een gast ontvangen' — het voelde als bezoek krijgen.

Wat ik leerde

Je hoeft geen gids te zijn. Je hoeft geen programma te hebben. Het gaat om de kleine dingen: samen koken, de bus pakken naar de markt, een praatje met de buurvman. Dat is wat een verblijf bij een local zo anders maakt dan een hotel.

Ines hielp me met het maken van pom — iets wat ik normaal alleen met mijn zus doe. Ze maakte foto's, stelde vragen, en luisterde naar mijn verhalen over hoe het vroeger was. En ik leerde van haar hoe het is om in een andere wereld te leven.

Een vriend voor het leven

Op de laatste avond zaten we op het balkon. Ze zei: 'Ik kwam als toerist, maar ik vertrek als vriendin.' En dat is precies hoe het voelde. We wisselden adressen uit, beloofden elkaar te schrijven, en ik weet dat ze terugkomt.

Als je twijfelt of je host wilt worden: doe het. Je hoeft geen groot huis te hebben of bijzonder te zijn. Je hoeft alleen je deur open te zetten en jezelf te zijn. De rest gebeurt vanzelf.